เขา ชื่อ พูห์ เขาเป็น ผู้ชาย ที่ค่อนข้าง อ้วน ตัวเตี้ย และ หัวเถิก หนำซ้ำยัง ไม่มีความสามารถ

อะไรเด่นๆเลย ทั้ง ด้านการศึกษา และ ด้านกีฬา จึงสามารถพูดได้ อย่างเต็มปากเต็มคำว่า...

พูห์ ช่างเป็น ผู้ชายธรรมดาๆ ที่ไม่มีเสน่ห์เอาเสียเลย...

    ตอนนี้ พูห์ เรียนอยู่ที่มหาลัยเปิดแห่งหนึ่ง เพราะเนื่องจาก เขาไม่สามารถสอบติด มหาลัยรัฐ

ที่ดีๆได้ และ ประกอบกับ พ่อแม่ชองเขา ไม่สามารถส่งเขา เรียนมหาลัยเอกชน ที่ดีๆได้ เช่นกัน...

     เพราะเนื่องมาจาก ฐานะทางบ้านที่ยากจน….

และ ด้วยเหตุที่ พูห์ เรียนมหาลัยเปิด ที่จะเข้าเรียนก็ได้ ไม่เข้าเรียนก็ได้ เพราะไม่มีการ เช็กชื่อ

ประกอบกับ พูห์ ก็ไม่ได้ เป็นคนขยันเรียน ตั้งแต่ไหน แต่ไรแล้ว จึงทำให้เขา แทบจะไม่ได้ไปเรียน

ที่มหาลัยเลย ด้วยเหตุนี้ พูห์ จึง ไม่มีเพื่อนใหม่ๆ ที่มหาลัย และ พูห์ นั่นลึกๆแล้ว ก็อาย ที่ตัวเอง

นั้น ต้องมาเรียน ที่มหาลัยเปิด จึงทำให้ พูห์ ไม่อยากจะติดต่อเพื่อนเก่าๆ ในโรงเรียนเก่าเขาเลย

แม้แต่คนเดียว

    ดังนั้น ตอนนี้ พูห์ เลยเป็นผู้ชาย...

ที่ไม่มีการศึกษา และ สังคม อย่างเต็มตัว

         ต่อไปนี้คือ คำพูด ของ พูห์

    ผม เป็น ผู้ชายธรรมดาๆ ที่ไม่มีอะไรดีเลย ทั้งภายนอก และ ภายใน ฐานะทางบ้าน ก็ยากจน

หนำซ้ำ ตัวผม ก็เป็นคนขี้เกียจ ที่ไม่ชอบเรียนหนังสือ และ  ออกกำลังกาย...

     คนรัก หรือ เพื่อนฝูง ตัวผม ก็ไม่มี เหมือนคนอื่นๆ เขา  เพราะไม่รู้ จะมีไปทำไม มีไปก็ อาย

ตัวเอง และ อายคนอื่นๆ เขาเสียเปล่าๆ เนื่องจาก ตัวผมนั้น ช่างเป็น คนไร้อนาคตเสียเหลือเกิน...

    และ ทุกวันนี้ ตัวผม นั้น ไม่เคยไปเรียน ที่มหาลัย เลย เพราะไม่อยากเรียน

ก็ ตัวผม เป็น คนขี้เกียจ นี้นา 555+

วันๆ ผม ก็เอาแต่ใช้เงินที่ พ่อแม่ หามาได้ อย่างลำบากยากเย็น มาถลุงเล่น โดยการเที่ยวห้าง

 ซื้อของใช้ ฟุ่มเฟือย และ กินแต่ ของอร่อยๆ อย่างมีความสุข

    555+ คุณจะว่าผม เป็นคนเลว ก็ได้นะ ผมไม่เถียงหรอก เพราะ ผมเอง ก็ รู้ตัวเองดี ว่าผมนั้น...

เป็นคนเลวแค่ไหน

ผม ก็ ใช้ชีวิตอย่างนี้ ทุกวันๆ ซึ่ง แรกๆ มันก็มีความสุข ดีหรอกนะ เพราะมัน สนุก กับ การใช้เงิน

สนุก กับ ชีวิตที่เป็น อิสระเสรี แต่ หลังๆมานี่ มันก็มีปัญหา จุกจิก กวนใจ ผม ตามมา นิดหน่อย...

    นั้นคือ พวกเพื่อนเก่าๆ โรงเรียนเก่า ของผม มันถามน่ะสิ ว่า ผมเป็นไงบ้าง เรียนเป็นไง ได้เกรด

เฉลี่ยเท่าไร มีเพื่อนที่มหาลัยเยอะมั๊ย มีแฟน หรือยัง ซึ่ง ผมไม่รู้จะตอบคำถาม พวกนั้นอย่างไรดี

เพราะผมไม่เคยไปเรียนเลย เลยไม่รู้ว่า จะตอบยังไง ว่าเรียนเป็นไงบ้าง

 และ เพราะ ผม นั้น สอบตก เกือบทุกวิชา แล้วผมจะกล้าบอกได้ไง ล่ะว่า ผมได้เกรดเฉลี่ยเท่าไร

มิหนำซ้ำ ผมไม่รู้จะบอกยังไงว่า ผมนั้น อยู่ปี 2 แล้วยังไม่มีเพื่อน กับ เขาสัก กะ คนเดียว

ในเมื่อ มันเกิดปัญหาเหล่านี้  ขึ้นมา ผมก็เลยตัดสินใจ ตัดปัญหาด้วยการ เลิกคบพวก เพื่อน

เก่าๆ ของผมนั้น ให้หมดซะเลย โดยการไม่เคย ไปติดต่อ หรือ ไปยุ่งเกี่ยว กับ พวกมันอีก...

    555+ ทีนี้ ผมก็จะได้ สนุก กับ ชีวิตที่ เป็นอิสระเสรี ของผม อย่างเต็มที่ซะที

โดยที่ ไม่ต้องไป ทนตอบคำถามใดๆ ที่ผม ไม่อยากตอบ เพราะคำถามเหล่านั้น

มันช่างแทงใจดำ ผมเสียเหลือเกิน

    แล้ว ต่อไป ผมจะเอายังไง กับ อนาคต น่ะเหรอ…

ก็ มันเป็นเรื่อง ของอนาคตนี้ จะรีบใส่ใจ มัน ทำไมล่ะ ไว้อีกหน่อย ค่อยว่ากันก็ได้

ขอแค่ ทุกๆวันนี้ สนุกให้เต็มที่ ก็พอแล้ว คุณว่าจริงมั๊ย

    แต่ สุดท้าย ผมก็ได้ เปลี่ยนความคิด เหล่านี้  ไปจนหมด

เมื่อผมนั้นได้พบกับ

 

 

 

 

บาร์บี้

    บาร์บี้ เธอเป็นคน ที่สวยมาก เป็นผู้หญิง ที่สวยที่สุด เท่าที่ผมเคยเห็นมา ผมยอมรับว่า ผมตก

หลุมรัก บาร์บี้ ทันที ตั้งแต่แรกเห็น เราสองคน เจอกันครั้งแรก โดยบังเอิญ...

     โดย ตอนนั้น ผมกำลังยืนอ่านหนังสือฟรี อยู่ในห้าง และ บาร์บี้ กับ เพื่อนๆของเธอ ก็มาเดิน

ตัดหน้าผม เข้าพอดี ครั้งแรก ที่เห็นเธอนั้น ผมได้แต่ยืนค้าง เพราะตกตะลึง ในความสวย ของเธอ

และ ผมก็แน่ใจว่า คนรอบข้างผม ทุกคน ที่เห็นเธอนั้น ก็เป็นแบบผม ด้วยเช่นกัน แล้วทันที ที่เธอ

จะเดินลับสายตา ของผมไปนั้น ผมก็รีบตั้งสติ และ ร่วมรวม ความกล้า ที่จะขอ ทำความรู้จักเธอ